Let’s talk Netiquette

Let’s talk Netiquette

Wekelijks zie je het ergens wel gebeuren. Een online drama (niet-netiquette), met als gevolg, een hele hoop stress voor de beheerders van de facebookgroep, gekwetste leden, een verbanning en enkelen die zich zelfs proberen te verwijderen van drama en groep door de groep te ontvluchten. 

Het is nog niet zo lang geleden, een dame vroeg voor een gratis kopie van een betaalpatroon. De eerste reactie kwam van een dame met webshop. Zij wees erop dat dit illegaal is en deed dit heel respectvol. Wat daarop volgde was een hele hoop advies voor deze dame met webshop om “op te kankeren, kankerwijf”. Mijn ogen waren meteen twee maal zo groot en mijn mond lag op de tafel van verbazing!

Netiquette

Op zich ben ik een enorme fan van ethische discussies. Zij die me kennen van de vele haak-/breigroepen zullen dit waarschijnlijk al wel gemerkt hebben. Laat Netiquette er nu net eentje van zijn se…

Zelf ben ik een zeer tolerant iemand. Dat betekent simpelweg dat iedereen op zijn manier mag leven, zolang je respectvol blijft tov je medemens en niemand kwaad doet. Of dat nu je hond op of naast de bank betreft, het uiten van je mening on- of offline, wanneer en of  je je kerstboom zet en zelfs je religie en taal. Van achter ons computerscherm zien we heel veel niet. We zien niet of de postster van een onleesbare vraag dyslectisch is of misschien nooit heeft leren schrijven. Misschien heeft ze wel artrose of reuma en enorm veel moeite met typen…Wat het ook moge zijn, soms worden we gefrustreerd door de manier waarop een ander iets doet. Vaak heeft het te maken met onze eigen norm en hoe deze persoon die niet haalt. We eisen een vorm van perfectie en deze “dommerik” kan er niet aan. Dus verdient ie natuurlijk onze frustratie…Het zal hem/haar geraden zijn om zoiets geen tweede maal meer te doen.

Wat bereiken we er echter mee? Jouw emmertje is nadien misschien een beetje leger, want je hebt je eens kunnen afreageren op een persoon die je toch niet kent. Het maakt je leven echter niet beter. Je eigen problemen zijn er nog steeds wanneer je je weg draait van het scherm. Wat je wel hebt bereikt, is het kwetsen van, een misschien wel maatschappelijk zwakker persoon, het vergroten van hun negatieve gevoelens omtrent hun eigen situatie. Het gevoel er niet te mogen zijn. Niet goed genoeg te zijn. Gevoelens waar we zelf bijna dagelijks tegen moeten vechten en waar we onze kinderen zo angstvallig tegen proberen te beschermen…Toch kiezen we ervoor die gevoelens te cultiveren van achter ons computerscherm of bij onbekenden, want dat raakt ons niet, denken we dan.

The Ripple-effect

Ik geloof ten stelligste in het “ripple-effect”. Ik geloof dat mijn daad van liefde en respect naar een ander toe ervoor kan zorgen dat deze zich niet zal omdraaien om uiteindelijk iemand verbaal of fysiek of met wapens of… te mishandelen, maar hem/haar net de (vaak broodnodige) ruimte geeft om zelf liefdevol en respectvol te zijn naar de volgende. Dit betekent niet dat ik verwacht dat dit terugkomt naar mij, neen,  dit is een uitwaartse beweging zoals wanneer je een steentje in het water gooit. De golfjes bewegen uitwaarts en worden steeds groter…De gedachte dat iemand een positief gevoel overhoudt aan mijn actie, facebookreactie of wat dan ook, doet me enorm veel. Het is zelfs één van de hoofdredenen waarom zovelen onder ons haken of breien!

Dus, lieve lezers, laten we plaats maken voor onze innerlijke hippie. Laat iedereen zichzelf zijn. Anders en toch ook zo enorm hetzelfde als ons. Let’s make love, not war. Dat is tenslotte een kernwaarde van onze hobby, niet?

Voor hen die nood hebben aan enkele basisregels netiquette; Plusmagazine heeft ze voor ons duidelijk en simpel opgelijst.

 

Wolaholica

mama, dochter, vriendin, haakster, traag leven-expert, rommelmarkt-apassionata.

Geef een reactie

×
×

Winkelmand